Voor veel overdenkers is rust niet ontspannend — het is ongemakkelijk. Op het moment dat het lichaam stil wordt, wordt de geest vaak luider. Gedachten versnellen. Oude zorgen komen naar boven. Stilte voelt als druk in plaats van rust.
Dit gebeurt omdat je zenuwstelsel heeft geleerd dat "aan" zijn veiliger is dan loslaten. Overdenken wordt een soort waakzaamheid — een manier om voorbereid te blijven, fouten te vermijden of emotionele pijn te voorkomen. Het is uitputtend, maar het diende ooit een doel: het hielp je ermee om te gaan.
Echte rust begint wanneer je stopt met vechten tegen je geest en het begint te begrijpen.
Begin klein. Twee langzame ademhalingen. Een zachte rek. Je merkt de steun onder je lichaam op. Je laat jezelf even pauzeren zonder kalmte te forceren.
Na verloop van tijd leren deze micromomenten je zenuwstelsel dat stilstand niet gevaarlijk hoeft te zijn. Dat je kunt verzachten zonder uit elkaar te vallen. Die veiligheid kan zelfs bestaan als je geest niet draait.
En langzaam — echt langzaam — wordt rust iets wat je niet hoeft te verdienen of bang te zijn. Het wordt een plek waar je lichaam vertrouwt. Een plek waar je eindelijk kunt uitademen.
